Kwas foliowy - kwas pteroiloglutaminowy, witamina B9. Niedobór kwasu foliowego powoduje zahamowanie procesu krwiotwórczego w szpiku, syntezy kwasów nukleinowych, wzrostu tkanek i organizmu. Wyizolowany z liści szpinaku w 1941 r.
Historia
Kwas foliowy odkryto na przełomie lat 30 i 40-tych XX wieku. Bodźcem do jej odkrycia było poszukiwanie składnika drożdży o właściwościach leczniczych. W 1935 r. Wills i Stewart przeprowadzili eksperyment, w którym wywołali u małp niedokrwistość. Po podaniu autolizowanych drożdży niedokrwistość ustąpiła. Kolejni badacze – Stockstad i Mauming wykazali, że kurczęta potrzebują do wzrostu nieznanego dotąd czynnika, który nazwali faktorem U. Znajdował się on w drożdżach, otrębach i lucernie. W 1946 r. Mitchell, Shaumell i Wiliams otrzymali ze szpinaku związek, który nazwali kwasem foliowym (z łaciny folium to liść). W 1946 r. Augier – zsyntetyzował kwas pteroiloglutaminowy.
Właściwości
Kwas foliowy jest jasno żółtą substancją rozpuszczalną w wodzie. Stosunkowo łatwo rozpada się pod wpływem podwyższonej temperatury i światła słonecznego. Nawet wskutek stosowania zwykłych metod obróbki kulinarnej produktów zawierających kwas foliowy, jego poziom obniża się dość znacznie.
Występowanie
Witamina ta występuje w produktach spożywczych w bardzo zróżnicowanych ilościach. Dobrym jej źródłem są: kalafior, brukselka, kapusta, szparagi, szpinak, sałata, fasolka, brokuły, marchew oraz pomarańcze i banany, także drożdże, wątroba, otręby pszenne.
Funkcje kwasu foliowego w organizmie
Skutki niedoboru kwasu foliowego
Objawy nadmiaru kwasu foliowego
Spożycie dziennie 15 mg kwasu foliowego może powodować zaburzenia układu nerwowego i pokarmowego, mogą również wystąpić alergiczne odczyny skórne.
Kwas foliowy w dawce 0,4 mg nie ma efektów ubocznych, może być stosowany przez wiele lat.